Cómo se pode debuxar sin pinturas nin pinceis
Mostrando entradas con la etiqueta dibujo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta dibujo. Mostrar todas las entradas
martes, 15 de febrero de 2011
martes, 1 de febrero de 2011
A BANDA DESEÑADA

O comic, a banda deseñada, é un dos medios expresivos e artísticos máis achegados á actualidade.
Cunha curta historia, este medio, nacido orixinalmente na prensa estadounidense, como un complemento satírico ás noticias, foi evolucionando dende o humor ata moitos máis xéneros, e se mantivo sempre como un medio libre, rebelde, desafiante ao poder.
As súas características son o seu carácter NARRATIVO, a SECUENCIACIÓN da narración, que o fai irmán do cine, e as infinitas posibilidades que ofrece o poder contar unha historia sen máis limitacións que a imaxinación do autor.
Din que agora a BD está a ter un rexurdimento en Galicia, con presencia de bos autores, aínda que segue a ser un medio (para ben ou para mal) marxinal dentro dos medios de masas, cun público escaso aínda que moi fiel, e co (totalmente inxusto) estigma de ser considerado un medio artístico para nenos ou para adolescentes.
Levaría moito falar de comics e de todo o que poden ofrecer, é máis doado que vos indique páxinas onde podedes atopar DE TODO o que queirades saber sobre os comics.
En España existen moi bos blogueros, que exercen algo parecido á crítica de arte, sobre os comics, e informan e analizan os libros que se editan a nivel estatal e internacional.
Destacan a famosa bitácora LA CARCEL DE PAPEL, que creou fai anos o valenciano Álvaro Pons, o blog ENTRECOMICS, e a nivel galego, o blog de Rubén Santamarta, BD TECA, linkado á Voz de Galicia, ou a páxina de BD do portal CULTURA GALEGA.
Tamén é importante botar un ollo á páxina da AGPI, a asociación galega de ilustradores, e a blogs de autores, como por exemplo o blog do debuxante David Rubín, chamado DE TRIPAS CORAZÓN.
En todos eles paga a pena pararse un pouco e ler...pero si de ler comics se trata, temos que achegarnos a unha libraría especializada, e en Santiago temos máis dunha, como a librería KOMIC, en San Pedro de Mezonzo, ou A GATA TOLA, en Romero Donallo.
Lugares que hai que coñecer para ver máis de preto este hipnótico e infinito mundo da banda deseñada.
Na foto vemos a YELLOW KID, o primer personaxe de comic
sábado, 1 de enero de 2011
O MUNDO DE ESCHER

"Maurits Cornelis Escher, máis coñecido como M. C. Escher (Leeuwarden, Países Baixos, 17 de xuño de 1898 - Hilversum, Países Baixos, 27 de marzo de 1972), debuxante e gravador holandés, é mundialmente famoso polos seus debuxos nos que desafía á percepción do espectador, e xoga co ilusorio e o real, desvirtuando as leis da perspectiva a partires dun profundo conocimento dela e das súas leis.
Cunha obra de máis de 400 gravados e máis de 2000 debuxos, espalladas por todo o mundo e multiplicadas en milleiros de reproducións en libros, posters, etc, é hoxe un artista moi mediático, dada a curiosidade do seu plantexamento artístico, sinxelo en apariencia, pero moi laborioso e tecnicamente complexísimo.
Pode considerarse tamén un outsider dentro do mundo da arte e da representación visual, moi alonxado de misticismos, e da idea de trasmitir sentimentos ou conceptos "artísticos". O seu foi xogar coa representación visual pura, xogar co espectador, facerlle sentir partícipe do propio engano que supón mirar dentro dun cadro.
Xoga con conceptos contrapostos como o branco e negro, o finito e o infinito, e sobre todo, coa liña que separa realidade de ficción, algo que interesou dende sempre a tódalas artes.
Podemos ver na súa obra sobre todo tres tipo de temas:
- A estrutura do espaZo – IncluÍndo paisaXes, compenetración do mundo e corpos matemáticos.
- A estrutura da superficie – Metamorfosis, ciclos e aproximacións ao infinito.
- A proxeción do espazo tridimensional no plano – Representación pictórica tradicional, perspectiva e figuras imposibles.
O máis coñecido deste autor son as figuras ou obxetos imposibles, representacións aparentemente tridimensionais pero que introducen enganos ou trampas que nos fan dudar de qué é cóncavo-convexo, qué direción toman os obxetos, qué é máis grande ou máis pequeno, ou qué está máis cerca ou máis lonxe.
En definitiva, é un xogo visual e perceptivo que fai parte importante da imaxen o propio espectador, en canto de que é plenamente consciente do engaño no que participa e que él mesmo (nós mesmos) construímos.
Se che interesa este autor, podes saber máis cousas del nestos enlaces:
Suscribirse a:
Entradas (Atom)